Osiąganie przez psa wieku starczego jest zwykle stopniowe i trudne do wykrycia. Uznaje się, że duże i bardzo duże rasy starzeją się wcześniej aniżeli rasy mniejsze. Według jednego z opracowań osiągnięcie wieku starczego u psów ras małych następuje w wieku 9-12, u ras średnich w wieku 7-9 lat, natomiast u ras bardzo dużych w wieku 6-8 lat. Głównym celem karmienia psów starych jest utrzymywanie psa w dobrej formie, zapobieganie otyłości lub utracie masy ciała, ograniczanie liczby potencjalnych chorób oraz - na tyle, na ile jest to możliwe - spowolnienie procesu starzenia się.
Przede wszystkim trzeba pamiętać, że wraz z wiekiem u psów spada zapotrzebowanie na energię dostarczaną wraz z pokarmem. Z reguły bowiem starsze psy są mniej aktywne ruchowo. Zmieniają się także możliwości przyswajania pewnych składników pokarmowych i ich wykorzystanie przez organizm. Niektóre narządy wewnętrzne, jak wątroba, czy nerki nie wykazują już pełnej wydolności. Z tego też względu dieta starszego psa powinna być pozbawiona dużej ilości tłuszczów (z wyjątkiem wielonienasyconych kwasów tłuszczowych omega 3 i 6). Podobnie jest w przypadku dużej ilości białka pochodzenia zwierzęcego (mięsa). Dieta zbyt bogata w mięso może powodować zaburzenia wydolności pracy nerek. Z kolei dieta z dużą zawartością węglowodanów (makaron, kasza, ryż) może dostarczać organizmowi zbyt dużo energii (kalorii), prowadząc do otyłości.
Suchą karmę dla dorosłych psów należy zastąpić specjalną, dla seniorów. Z diety należy wykluczyć kości. Naszemu staremu czworonogowi można podawać preparaty drożdżowe, bogate w witaminy z grupy B.
Niektóre ze starych psów mogą mieć kłopoty z apetytem, wtedy należy je zachęcać do jedzenia.